Dagverslag 24 November
Door Jethro Beekman

Op de laatste dag mag ik dan eindelijk de pen voeren! Deze laatste officiële dag van de studiereis staat er maar weinig op het progamma, namelijk alleen de terugvlucht naar Vietnam. Om zes uur staan we op, om half zeven gaan we ontbijten en om zeven uur gaan we met de bus richting het vliegveld. Althans, dat was het idee. Na drie weken op studiereis is het voor onze groep namelijk nog steeds onmogelijk om op tijd te verzamelen. Maar goed, om kwart over zeven zijn we dan alsnog goed op weg.

Aangekomen op Incheon Airport gaat het inchecken voorspoedig, en we hebben ruim de tijd in de internationale zone. Om ongeveer half elf vertrekt onze vlucht. Nadat sommigen geprobeerd hebben hun ticket eruit te drinken komen we om kwart voor twee aan op noi bai, het vliegveld van Hanoi. De immigratie is dit keer zo gepiept. Bij de bagageband ontmoeten we Anna, de vriendin van Ewout, en Boris. Zij gaan net als de meeste deelnemers genieten van een vakantie aansluitend aan de studiereis. Na de douane zien we Suan weer en na een warm welkom brengt zij ons naar de bus richting het hotel, we zitten weer in Hong Ngoc 1.

Iedereen heeft weer even tijd om zich op te frissen en hun laatste dongs uit te geven, waarna we om half zes richting een – voor sommige de laatste – bia hoi vertrekken. Bij dit eet- & bierfestijn worden de nodige afscheidspeeches gegeven, een negental mensen zal namelijk de volgende dag uit Vietnam vertrekken. Na het eten gaan we naar de Funky Monkey club, een klein cafétje waar fijne techno en dance gedraaid wordt. Ook maken sommigen van de gelegenheid gebruik om een waterpijp te roken. Na deze laatste gezamenlijke activiteit zijn de meeste mensen naar bed gegaan om de volgende dag terug naar Nederland te gaan of de Nederland-gangers uit te zwaaien.

Dagverslag 23 November
Door Maarten Segers

Op maandag 23 November was het aan mij de taak om het dagverslag te schrijven. Het was de laatste dag van de studiereis die nog iets met de studie te maken had en we waren inmiddels redelijk gewent geraakt aan het ritme van de reis (vroeg op, lange dagen, bier). Net als een gemiddelde maandag begon ook deze voor mij verre van ideaal. Ik was de nacht ervoor gaan drinken en het lukte me niet echt om men nest uit te komen. Ik was aan de late kant en besloot het ontbijt maar over te slaan zodat ik nog tijd had om me te douchen. Toen ik iets aan de late kant dan toch in de ontbijtzaal kwam voor mijn rituele kopje koffie bleek dat de commissie besloten had om juist vandaag een wel op tijd te vertrekken.

Zinder ontbijt en zonder koffie stapte ik in de bus en moest ik het een uur volhouden met reisgenoten die veel wakkerder waren dan ik. Door onze plotselinge punctualiteit kwamen we een half uur te vroeg aan bij de Seoul National University (SNU) het bedrijf dat we die dag zouden bezoeken.  Mijn hoop om verwelkomt te worden met een lekker kopje koffie werd voor de 25ste keer deze studiereis de grond in geboord en wederom kregen we ‘slechts’ water en vruchtensap.

Dit vocht hielp niet echt bij het wakker worden maar het hielp zeker wel tegen mijn kater en langzaam kwam ik bij uit de bijna comateuze staat waarin ik verkeerde. De presentaties die we kregen van een docent en een aantal studenten drongen niet echt tot me door maar ik kan me vaag iets herinneren dat ze over onderzoek en studeren aan de universiteit gingen.

Na de presentatie kregen we een rondleiding over de campus en kregen we onder andere een rondleiding door de cleanroom, de 8e of 9e die we deze studiereis hebben gezien. Deze was wel prima maar bij lange na niet de gaafste die we tijdens de reis gezien hebben. Het gaafste was nog wel een soort lucht sluis/lucht douche ding waar je doorheen moest om binnen te komen. In de gangen rondom de cleanroom hing de lucht van zware chemicaliën, iets wat geen goede invloed had op mijn (brakke) gemoedstoestand.

Ook onderdeel van de rondleiding was een kamer waar akoestische experimenten en metingen worden verricht. De muren van de kamer zijn van een meter dik geluid absorberend schuim en de kamer zelf is opgehangen in een grotere kamer zodat er ook geen trillingen via het gebouw zelf binnen komen. Het was hierdoor best moeilijk om elkaar te verstaan omdat je echt in de richting most spreken van de persoon waar tegen je praat (er zijn immers geen echo’s), ook klonk je eigen stem erg vreemd.

Na de rondleiding zijn we gaan lunchen met een aantal studenten een het hooft van de faculteit (of de directeur, kan ik me niet meer herinneren). We konden kiezen tussen traditioneel Koreaans eten, traditioneel Japans eten of een westerse biefstuk. Omdat ik eigenlijk wel een beetje genoek had van de Koreaanse keuken en best wel zin had in een fatsoenlijk stuk vlees (doen ze normaal niet aan in Azië) heb ik voor de steak gekozen.  Helaas heb ik daardoor de heerlijke Japanse kwallen salade misgelopen.

Na afloop van dit heerlijke feestmaal kwam de directeur ineens met het beste idee dat ik iemand in lange tijd had horen zeggen: Laten we nog wat koffie bestellen! Ik had eindelijk mijn kopje koffie en na dit goddelijke zwarte nectar geconsumeerd te hebben begonnen mijn hersenen eindelijk to leven te komen. Jammer alleen dat ons bezoek aan de SNU l was afgelopen.

Eindelijk wakker stapte ik weer in de bus die ons terug naar het centrum van Seoel bracht en ons af zette bij het ‘Korea House’. Dit is nagebouwd dorp vergelijkbaar met het openlucht museum zoals we dat hier in Nederland kennen. Onze gids (mr. Kim) Liet ons dit stukje Koreaanse geschiedenis zien en vol enthousiasme vertelde hij over bijna ieder object aanwezig daar. We hebben ons daar ook nog een tijdje bezig gehouden met het spelen van ouderwetsche Koreaanse spelletjes waarvan er een aantal erg lijken op spelletje die vroeger in Nederland gespeeld werden, zoals het achter een stalen hoepel aan rennen in een poging hem rechtop te houden met een stokje.

Daarna namen we deel aan een Koreaanse thee drink ceremonie die geleid werd door twee vrouwen van de Koreaanse thee drink vereniging. Om te beginnen moesten we een raar (maar traditioneel) pakje aantrekken en een aantal keer knielen in een respectvolle manier (iets waar mijn lange en onsoepele lichaam niet zo heel goed toe in staat is). Daarna moesten we op de grond plaats nemen in de kleermakers zit.

Omdat we studenten ware leek het de dames van de thee drink vereniging wel een goed idee om de thee ceremonie voor academici  uit te voeren. Op zich een goede keuze echter is deze ceremonie behoorlijk ingewikkeld. Het beging allemaal met de plaatsing van alle spullen (kopjes, ketel, thee pot, etc.) die moest namelijk erg precies zijn en alles moest op een speciale manier afgedekt worden met een doek. De rest van de ceremonie hield in dat alles twee keer gedaan moest worden (de eerste keer alleen om alles op te warmen) en al het schenken en het drinken in 3 keer moest gebeuren. Ook het uitdelen van de thee moest op zeer respectvolle wijze en in een bepaalde volgorde. Als ik de ceremonie is meer detail zou uitleggen zou het veel te lang worden, dus ik laat het hier maar bij.

Na deze ceremonie ongeveer een uur herhaald te hebben mochten we eindelijk naar het volgende gebouw waar we traditioneel (keizerlijk) eten geserveerd kregen. Het was zeker smakelijk, maar nets als het thee drinken veel te ingewikkeld (te veel kleine gerechtjes). Na het eten hadden we nog een traditionele dans en muziek voorstelling op het menu staan.

Aan deze show deden een aantal ‘normale’ muzikanten mee (fluiten, snaarinstrumenten, je kent het wel,) een tiental danseressen en een heleboel trommelaars. De danseressen in het bijzonder hadden echter een glimlach in hum kop gegraveerd staan die zo breed en zo extreem blij was dat deze onmogelijk echt kon zijn. Mijn theorie is dat ze of met plastische chirurgie gemaakt zijn of dat deze dames psychoactieve drugs hadden gebruikt (een andere mogelijkheid is dat het robots waren, iets wat in Korea niet eens zo heel onwaarschijnlijk is).  Echter, ondanks het enorme geluidsniveau dat deze muzikanten produceerden en het feit dat ze ieder moment aangevallen konden worden door een stel doorgeslagen robots, slaagde een groot deel van onze groep er toch in om in slaap te vallen.

Toen de show afgelopen was en iedereen weer wakker was zijn we terug gegaan naar het hotel waar we onze koffers pakten in voorbereiding voor ons vertrek naar het vliegveld om 7 uur de volgende morgen. Enkelen van ons besloten toch nog even de stad in te gaan aan we kwamen bij een willekeurige kroeg aan waar om een of andere reden een aantal verschillende kleuren bier op het menu stonde. Uiteindelijk hebben we het maar bij geel, rood en zwart gehouden. Na een paar biertjes besloten we iets te snacken te bestellen en omdat we nog geen enkel van die vreemde Koreaanse teken konden lezen hebben we uiteindelijk maar een aantal willekeurige dingen aangewezen. Het bleek te gaan om nacho’s en een pittige inktvis salade. Een geslaagd einde van een geslaagde dag.

Dagverslag 22 november
door Gerald Hoekstra

Dagverslag 21 november
door Freek van Capelle

Dagverslag 20 november
Door Dirk-Jan van den Broek

Toen de wekker ging in het Riviera-hotel in Daejon, was ik vast niet de enige die het feestje van de vorige avond nog goed voelde hangen. Maargoed, ’s avonds een student, ’s ochtends een student, dus om 9 uur waren we ingepakt beneden. Het ontbijt bestond uit een prima maar vrij prijzig buffet, wat niet bij de prijs van het hotel inbegrepen bleek, maar als ‘kabouter’ Wesley zegt dat we het kunnen hebben, dan kan het
Om 10 uur vertrok de bus naar de ’silicon valley’ van Korea, een half uur later stonden we dan ook voor het National Fusion Research Institute (NFRI). Hier ging het er streng aan toe, we moesten op een opgeroepen volgorde de bus uit en stuk voor stuk werd onze lichaamstemperatuur gecheckt om Mexicaanse griep op de werkvloer te voorkomen. Hoger dan 37,8 graden en je bleef in de bus. Gelukkig mocht iedereen lekker mee.
De presentatie begon met het teleurstellende bericht dat de KSTAR-fusiereactor vandaag niet open was voor publiek omdat er tests werden gedaan. Daarna volgde een interessant, maar technisch niet bijzonder diepgaand verhaal over de bezigheden van het instituut. Het paradepaardje was natuurlijk de fusiereactor, maar in de aanloop naar een rendabele fusiecentrale werd ook veel algemeen bruikbaar natuurkundig onderzoek gedaan.
We bekeken wel de controlekamer van de reactor. Hier worden scenarios gedraaid met de reactor, waarbij het plasma steeds langer in stand gehouden wordt. Deze tests noemt men
’shots’. Achter de vierrijen computers was men ’shot’ nummer 2079 aan het voorbereiden, maar aangezien dit shot nog een uur zou duren, was het vrij rustig. Er worden gemiddeld 20 shots per dag gedraaid, en momenteel kan het plasma zo’n 3 seconden in stand gehouden worden.
Na de controlekamer was er nog een tentoonstelling van een aantal onderdelen van de reactor, hieruit was een goede indruk te krijgen hoe immens groot dit apparaat eigenlijk was, en dan te bedenken dat ITER nog een aantal malen groter is!
Om kwart voor 1 vertrokken we richting het Korean Advanced Institute for Science and Technology (KAIST). Mister Kim vertelde ons dat we geen tijd hadden voor een ‘decent lunch’ dus dat we maar naar de Burger King op het universiteitsterrein gingen. Tot zijn verbazing trok er gejuich door de bus. En xo, na wat burgers en aanverwanten gingen we om 14.00 het Nanofab instituut binnen. Dit instituut fabriceert 180 nanometer CMOS in hun cleanroom van 5000 vierkante meter. Na een korte uitleg deden we in 2 groepen een tour langs de cleanroom. Indrukwekkende apparatuur hadden ze staan voor een academische cleanroom, ze hadden zelfs een apart gedeelte voor bio-onderzoek.
Om half vier konden we Bram Nauta ophalen, hij had een kleine lezing gegeven in opdracht van professor Yu, een prominent figuur in het Koreaanse bedrijfsleven en ook in de politiek.
We checkten in in Fraser Suites, een geniaal hotel waar we per vier personen verbleven in ’serviced appartments’, zeer complete appartementen waar zelfs de afwas dagelijks voor je werd gedaan.
Na het eten pakten we dan ook even de inbegrepen sauna mee, helaas was daarna de golfbaan op het dak van het hotel gesloten.
Om 23.30 ging ik nog even een biertje doen in de stad, maar pas na wat omzwervingen vonden we een leuke uitgaansbuurt, helaas hadden we toen al wel weer even genoeg bier achter de kiezen en genoeg slaap tekort. Daarom ploften we rond kwart voor 1 toch maar in bed.

Dagverslag 19 november
door Diederik Bos

Na een harde nacht op een matje in een hostel onderweg naar Daejeon kregen we Koreaans ontbijt: rijst met vellen gedroogd zeewier en enkele exotische groentes. Sommige van mijn tafelgenoten bleken dit heerlijk te vinden (Lars), waar anderen totaal genoeg hadden van alle rijst, rijst, rijst van de afgelopen dagen (Harm). Ikzelf vind het als ontbijt ook wel een beetje ver gaan.

Daarna weer lekker uren maken in de bus, en in Daejeon op bezoek bij KAIST: Korean advanced instutute for Science & Technology. Dat lijkt nogal op KIST dat we gisteren bezochten, maar in dit geval gaat het om een universiteit. Ze ontwikkelen er ook (het begint te vervelen) humanoid robots, en we hebben rond mogen kijken in de werkplaats waar ze onder andere de robot Hubo en Hubo 2 maken. Dat zijn leuke robotjes die kunnen lopen, zwaaien, handjeschudden etc. Er waren nog meer leuke robotuitvindingen, en de werkplaats was een ware speelplaats voor de Electrical Engineer.

Na een lunch met… rijst, zijn we nog bij het departement Electrical Engineering van KAIST geweest. Eigenlijk zouden we naar ETRI gaan (Electronics and Telecommunications Research Institute), maar die zeiden helaas af. Het was leuk om het gebouw van deze studenten eens te zien, maar eigenlijk hebben we er verder niet heel veel van het studenten- of studieleven meegemaakt.

Omdat dit laatste bezoek vrij kort was, hadden we ’s middags tijd over. Daarom zijn we nog naar het EXPO park van Daejeon geweest, gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1993.
Dat park was… leeg. We konden achtereenvolgens een privévoorstelling volgen in het IMAX theater, in een theater met bewegende stoelen, en in een 3D theater. Die voorstellingen stelden niet veel voor, maar we hebben ons toch wel vermaakt in het koude en wegens de winter half gesloten park.

Vanavond konden we vrij nemen, en Daejeon bekijken, of bier drinken, of fitnessen in het hotel, of een blog typen. Dat alles is dan ook allemaal gedaan.

====Indrukken  van Zuid-Korea====
Een eerste opvallende ding aan Zuid-Korea is dat je er niks meer kan lezen. Met hun alfabet van tekentjes begrijp je echt alleen nog maar dat wat in het Engels staat vermeld.
Verder valt het te melden dat de Koreanen niet zo goed Engels spreken als we verwacht hadden, en minstens de helft van hen begrijpt simpele Engelse zinnen niet. Dat is soms lastig, maar we redden ons er wel mee.

Wat verder natuurlijk opvalt is de kou. Hoewel Zuid-Korea ongeveer ter hoogte ligt van zuid-Spanje, is het er momenteel kouder dan in Nederland. Gisterochtend had het 4 graden gevroren en kwamen we ijs tegen op meertjes.

Het eten hier is anders dan in Vietnam, hoewel het nog steeds voornamelijk rijst is (en soms noodles).  In Vietnam kregen we vaak heel veel gangen na elkaar opgediend, met veel zeevoedsel. Hier is de traditionele manier van eten niet met het opdienen van gangen, maar staan er van tevoren al heel veel schaaltjes met allerlei ingrediënten klaar die samen met de rijst gegeten kunnen worden.
Bij veel traditionele restaurants moet je op de grond zitten aan een heel lage tafel. Ik (en met mij veel anderen) vind het eigenlijk ontzettend oncomfortabel om met een pak aan in een soort halve kleermakerszit met stokjes noodles te moeten slurpen.

Dagverslag 18 november
door Denick Murray

Om 08:00 uur zouden we verzamelen in de lobby van het hotel, dat betekende dus om 07:00 uur opstaan. Na een zeer welverdiende nachtrust van ca. 7 uur was het tijd om op te staan. Vandaag gingen we weer bedrijven bezoeken dus de dresscode was 3 sterren. Dat betekent: jasje dasje. Het ontbijtbuffet in dit gigantische hotel was zelf ook gigantisch, maar Wouter en ik gingen voor een redelijk traditioneel Engels breakfast in plaats van een van de vele Oosterse liflafjes.
Iedereen zat redelijk op tijd in de bus, dus we konden vertrekken naar het eerste bedrijf van vandaag: KIST. Dat betekende dat we van Seoul richting Daejeon (de Silicon Valley van Korea) gingen rijden. Vanuit de bus zagen we nu Seoul (spreek uit: Soul) voor het eerst bij daglicht. Wel jammer dat de ramen van de bus zo snel beslagen waren. De route voerde ons even langs de rivier en langs mooie bruggen en het voetbalstadion. Seoul heeft trouwens 10 miljoen inwoners. Er wonen rond Seoul ook nog zo’n 10 miljoen mensen. We zagen hier weer veel verhoogde snelwegen, net als in Kuala Lumpur. In Hanoi zagen we dat helemaal niet, daar zijn alle wegen in de stad op maaiveldniveau. Aan de rand van Seoul werd het meteen al bergachtig en de eerste tunnel door een berg heen liet niet lang op zich wachten. Dit soort tunnels hebben ze vrij veel kwamen we achter. Na een hele tijd rijden door de ochtendspits rond Seoul (ca. 2,5 uur), kwamen we enigszins te vroeg aan bij KIST. Daarom werd ons door de gastheer een rondleiding door het museum van hun geschiedenis aangeboden. Dit museum had de toepasselijke naam van KISToreum en stond in een apart gebouwtje op een heuveltje. De hele campus van KIST was erg mooi groen aangelegd met bomen en sloten (met ijs er op!). In het museum hadden ze de verwarming nog niet aangezet dus het was er nogal koud. We kregen van onze gastheer een rondleiding door dit 3 verdiepingen tellende gebouw. Dit gaf ons een goede introductie in het brede werkterrein van KIST. Vervolgens liepen we naar een ander gebouw waar we officieel verwelkomd werden en mochten we een enorm auditorium in voor een presentatie. Deze begon natuurlijk met een flitsend filmpje voorzien van Amerikaanse voice over. Daarna kregen we een rondleiding bij KIST, ze focussen zich vooral op toepassingen van materiaalonderzoek. Ze hebben ook een robot ontwikkeld voor gevaarlijke taken. Dit is een klein robotje dat trappen en andere onregematige ondergronden aan kan. Deze is ook ingezet in Irak en dat werd ons goed duidelijk gemaakt. Na een kort bezoekje aan KIST was het al weer tijd voor het volgende bedrijf: Samsung. Maar eerst was het tijd voor de lunch.
Vlak bij Samsung gingen we even lunchen in een traditioneel restaurant. Onze gids raadde ons black noodles aan en vertelde er nog een mooi verhaal bij: Zoals in het westen valentijnsdag wordt gevierd vieren ze hier een dag in februari dat de meisjes de jongens die ze leuk vinden een cadeautje moeten geven. De jongens moeten een maand later chocolade teruggeven aan het meisje. Nog een maand later eten de mensen die geen cadeaus hebben gekregen met elkaar de black noodles. Die kunnen dan hun verdriet weglachen want als je een bak black noodles op hebt zie je er best grappig uit met al die zwarte smurrie rond je mond. Wij probeerde de noodles, die overigens erg lekker waren, voorzichtig weg te werken want we waren natuurlijk wel in pak. Beneden gingen we nog even koffie bestellen bij een kleine coffeeshop, waar we met z’n 30en het personeel aardig in de stress brachten.
Vervolgens kwamen we precies op tijd aan bij Samsung. Hier werden we ontvangen met het maken van een groepsfoto . Dit waren we ondertussen wel gewend natuurlijk. Vervolgens kregen we ook hier in een auditorium een flitsend filmpje met Amerikaanse voice over te zien. Daarna volgden een rondleiding door een showroom met tv’s, telefoons, camera’s etc. Je mocht alles aanraken en uitproberen. Dit lieten wij ons geen twee keer zeggen! Daarna een rondleiding door hun museum: je kon terug in de tijd lopen langs een rij tv’s bijvoorbeeld. Hierna was de rondleiding al weer afgelopen en kregen we een stapel folders en een muismat met onze groepsfoto er op. De profs kregen ieder een setje manchetknopen met een chipje er op. Vervolgens was het al weer tijd om te gaan want de volgende groep stond te wachten: Het ministerie van ICT van Thailand. We werden voorzichtig naar buiten gebonjourd. Gelukkig stond de bus al klaar. We vertrokken met de bus naar een hostel in de richting van Daejeon. Het hostel lag in de bergen en was helemaal uitgestorven: wij waren de enige gasten. We moesten met 4 mensen in een kamer slapen en in de kamer stonden helemaal geen bedden. We moesten namelijk op een dekentje op de grond slapen: Korean Style. In een zaal van het hostel kregen we ons avondeten. Dit was weer één wok per tafel met een brandertje. Na het smakelijke eten ging onze gids bier voor ons halen. Toen hij terug was met het bier en snacks (roasted squid ) gingen we in een grote zaal spelletjes zitten spelen, muziek luisteren en bier drinken. Dit was erg gezellig en ging nog vrij lang door maar er kwam toch een eind aan want de volgende ochtend moesten we zoals gebruikelijk vroeg op.

 Dagverslag 17 november

door Danny Bruins

Het dagverslag van vandaag zal iets anders zijn dan de andere dagen. Het was van tevoren namelijk al bekend dat dit de zwaarste dag van de hele reis zou worden. Vandaar dat dit verslag opgebouwd is als een verslag van een sportwedstrijd waarbij de tijdnotatie gebruikt wordt als houvast voor mij, de auteur.

7:15 Koreaanse tijd.

Zoals beloofd zou het vandaag een zware dag worden aangezien het vliegtuig waar we zojuist uit gestapt zijn eveneens ons hotel zou zijn. En daarmee was de maximaal te behalen nachtrust dus de 4 uur van deze vlucht.

Wat de vlucht betreft kan ik weinig melden aangezien ook ik de hele vlucht geslapen heb. Het vliegtuig was wel iets minder luxe dan de vliegtuigen van Singapore Airlines, maar goed dat maakt dus niet uit als er alleen maar geslapen wordt.

7:45 We zitten op het vliegveld te wachten op het ontbijt het duurt best lang en iedereen heeft enorme trek, is enorm moe of een combinatie van deze zaken.

8:00 Het ontbijt is precies klaar op het tijdstip dat we bij de bus moeten verzamelen. Iedereen propt snel zijn ei kaas groente sandwich naar binnen en giet het zwarte goud door de spreekwoordelijke loden pijp. Op naar de bus.

9:00 Op dit moment zit, of beter gezegd ligt bijna iedereen in de bus. De bus is namelijk even weggereden naar een rustige parkeerplaats in afwachting van een aantal begeleiders. De aanwezigen in de bus maken van deze gelegenheid gebruik om even bij te tanken.

9:45 De bus begint weer te rijden om onze begeleiders op te halen. De afgelopen 45 minuten lijken binnen een kwartier voorbij te zijn gegaan. Iedereen was weer aan het slapen en met nog twee bedrijfsbezoeken en veel reizen voor de boeg belooft het nog een leuke dag te worden.

10:30 Na ongeveer een half uur slapen op het Koreaanse wegennet komen we stipt op tijd inmiddels samen met onze begeleiders Eric Klumperink en Michel de Jong aan bij RUC wat net als het vliegveld in de zone Incheon ligt. RUC (RFID/USN Center) is een bedrijf dat faciliteiten verschaft en adviezen geeft met betrekking tot de productie van RFID systemen.

Bij RUC werden we hartelijk welkom geheten en aangezien we stipt op tijd waren konden we direct door lopen naar de vergaderruimte waar een aantal presentaties gegeven zou worden. Het ging dus allemaal lekker soepel. Maar toen ontdekte iemand een koffieautomaat. Het gevolg was dat een groep van ongeveer 15 vermoeide studenten niet anders kon dan eerst een kop koffie halen.

Iets verlaat begonnen we aan de presentaties die gevolgd werden door een rondleiding langs de cleanroom en verschillende labs die RUC heeft. Aangezien deze laboratoria met een RFID of fingerprintreader beveiligd waren werd er verschillende malen geprobeerd om binnen te komen. Helaas bleken onze collegekaarten of vingers niet van het juiste kaliber en het enige gevolg was wat gepiep.

12:00 Na het interessante bezoek aan RUC is het inmiddels tijd voor onze eerste traditionele Koreaanse maaltijd. Er was meteen een groot verschil te merken met de lunches in Vietnam. In Korea eten ze vanwege hygiëne en milieu met platte metalen stokjes wat het eten toch iets moeilijker maakte. Een andere uitdaging zat in het feit dat we in kleermakerszit op de grond zaten.

Het eten zelf stond grotendeels rauw op tafel en kon je klaarmaken met de branders die in de tafels verwerkt zaten. Daarnaast stonden er nog enkele groenten op tafel die men rauw kon eten. Dit was dan ook onze eerste kennismaking met Kimchi, gefermenteerde groenten, dat een traditioneel Koreaans bijgerecht is. Deze Kimchi kon niet iedereen even goed waarderen.

15:00 Na de Lunch en nog meer slapen in de bus komen we zo rond een uur of drie aan bij KITECH in Seobuk-gu. Bij het Korean Institute of Industrial Technology werden we eveneens ontvangen met een presentatie. Deze presentatie was helaas van een niet zo hoge kwaliteit. Snel door naar de rondleiding dus.

Bij de rondleiding hebben we veel interessante zaken gezien. Zo was er een demonstratie van een 4-potige robot die nog geen body had. Er was dus veel techniek te zien. Vervolgens volgden er nog een aantal robots met als hoogtepunt EveR-1. Deze humanoid heeft heel veel sensoren in haar gezicht die nagenoeg natuurlijke gezichtsuitdrukkingen mogelijk maken. Uiteindelijk heeft EveR-1 nog voor gezongen.

19:00 Het is inmiddels al avond en we zitten in een restaurant voor een snelle maaltijd. Dit avondeten lijkt wel wat op de lunch aangezien ongeveer de zelfde ingrediënten weer met een brander op tafel klaargemaakt worden. 

19:30 Leon Abelman heeft zich bij ons gevoegd en met zijn allen lopen wij het Nanta-theater in voor een Nanta voorstelling.

Op het podium in de zaal staat een grote keuken, 4 koks en een gastheer komen op en het is de bedoeling dat ze in het komende uur de complete catering voor een bruiloft gaan voorbereiden en klaarmaken. Wat volgt is een gigantische show waarin de koks met behulp van allerlei keukengerei, groenten en andere zaken die voorhanden zijn muziek maken terwijl ze gerechten klaarmaken. Het is lastig om het effect hiervan op papier te zetten maar het was werkelijk een groots spektakel. 

Het publiek werd op een interactieve manier bij de show betrokken. Zo werd Daniël het podium opgevraagd samen met een Koreaanse vrouw om een soep te proeven. Dit moesten ze doen in een traditioneel kostuum en aangezien de soep erg zoet gemaakt was leverde dat schitterende plaatjes op. Een tijdje later werd Leon Abelman gemaand om actiever mee te doen, hij zat namelijk met zijn benen en armen over elkaar in de stoel. Niet lang daarna moest Diederik opstaan en iets zeggen waarvan het nut mij nog steeds onbekend is. Tegen het einde van de show was er een soort van kookwedstrijd waarbij Tijmen samen met een Koreaanse vrouw het op moest nemen tegen twee andere Koreanen. Uiteraard werd deze wedstrijd door Tijmen gewonnen, waarbij hij het publiek flink aanspoorde om mee te juichen.

22:00 Na deze werkelijk schitterende show was het tijd om het hotel op te zoeken. Dit was het Lotte city hotel waar me maar 1 nacht zouden verblijven. Dit hotel was net als alle andere hotels tijdens de reis natuurlijk weer schitterend.

24:00 Het is inmiddels al laat en een aantal van de deelnemers zit in de bar van het hotel om deze vermoeiende maar ontzettend leuke dag met een biertje af te sluiten. Proost!

Dagverslag 16 november
door Daniel van Schoot

Na weer een goede overnachting in Hong Ngoc, ditmaal versie 1 in een suite, was er weer een ontbijt te nuttigen om daarna snel naar het Instruction Training in Material Science (ITIMS) te gaan op Hanoi technical university (HUT) te gaan. Eindelijk kan ik wel zeggen, aangezien Tuan al de hele tijd in Vietnam mee was en had geholpen en  hij professor is aan ITIMS. Het was vandaag nog verder afgekoeld naar een graad of 17-19 met een windje waardoor het soms fris aanvoelde. De vietnamezen grepen deze gelegenheid dan ook aan om zich winters te kleden.

Onderweg naar HUT werd er nog gezongen aangezien ik jarig was. Eenmaal aangekomen kregen we een presentatie over het ontstaan van ITIMS en HUT, midden jarig 50. De HUT heeft veel connecties met het buitenland, waaronder met Nederland. Er wordt samengewerkt met de UT en de UvA. Tussendoor werd er een kopje koffie gedronken waarbij uitgebreid werd bijgepraat met aanwezige Vietnameze studenten die ook mee waren naar Halong Bay. Wat opviel naar aanleiding van de presentatie en gesprekken was dat de HUT wel vergelijkbaar was met de UT maar van een stukje lager niveau.

Terug in het lokaal hield Tuan een presentatie over zijn v akgebied; biochemie en het onderzoek dat zijn afdeling daarnaar doet. Er is ook nog een grote MEMS-poot maar die waren vergeten een presentatie te komen geven, zo gaat dat soms in Vietnam. Om bij te komen van dit alles werd een heerlijke lunch genoten in de mensa van de universiteit tussen de studenten. Tuan liet ons vervolgens de campus zien; de gebouwen zijn wat ouder dan op de UT maar er is ook veel nieuwbouw die er goed uit zag. In tegenstelling tot in Nederland is er in Vietnam voor universiteiten niet de mogelijkheid geld binnen te krijgen uit derde geldstromen (bedrijven). Daardoor is bv. de HUT geheel afhankelijk van de overheid en hebben ze minder budget te besteden.

De campus was erg mooi maar wat opviel is dat brommers en scooters vrijelijk over de campus mogen scheuren. Het eerste en enige ongeluk waargenomen ongeluk gebeurde toen we op weg waren naar het ITIMS; achter ons raakte twee brommers elkaar en vielen omver. Niemand raakte gewond. Frapant; in de wijde omtrek (zo’n 50 meter) waren geen andere brommers te bekennen… Eenmaal aangekomen bij het ITIMS-gebouw kregen we van een aantal studenten een rondleiding langs voorzieningen. Veel van de apparaten waren geschonken door de UT en bevatten dan nog veel Nederlandse tekst bij de bedieningsknoppen.

Na deze vermoeiende exercitie moest er uiteraard bijgekomen worden met een kopje thee dus dat gebeurde buiten. Tuan had een verassing voor ons; hij had speciale rood met witte FC TWENTE. (mind the dot!) laten maken! 29 stuks in totaal, nummers 1 tot en met 29.  Lars bemachtigde nummer 1, de keeperstenue en ikzelf nummer 23, de Vietnamese leeftijd die ik vandaag heb bereikt  (in Vietnam ben je 1 als je wordt geboren).

Deze shirtjes moesten natuurlijk gebruikt worden dus toogden we ons naar het stadion waar een match zou plaatsvinden tussen een wisselende selectie van zeven van ons tegen de medewerkers van ITIMS. Helaas waren zijn wat meer beoefend dan wij waardoor we een 5-3 nederlaag leden. Het was wel een mooie en sportieve wedstrijd.

Nu moest er nog even snel gegeten worden met de Vietnamezen in een Bia Hoi, waarbij de Vietnamezen het wel heel bont maakten door het op een keihard zuipen te zetten. Voor we naar het vliegveld vertrokken voor onze vlucht was er nog een indrukwekkend afscheid van Tom, Tuan en Xuan die zoveel voor ons hebben betekend. Om 12 uur eindigde de dag en zaten we in het vliegtuig richting Zuid Korea en was ik niet meer jarig.